‘Wat rest’ het sterke debuut van Peter van Kraaij.

We zien het wel vaker, mensen die de grenzen van hun vak overschrijden en willen proeven van iets anders. De één slaagt, de ander faalt en neemt – stilzwijgend – de draad terug op van wat hij voorheen deed. Zo schreef de film- en theaterregisseur Peter van Kraaij zijn eerste en meteen ook succesvolle roman ‘Wat rest’.

Peter van Kraaij (1961) is geen onbekende. Hij werkte samen met Josse de Pauw bij het Kaaitheater in Brussel waar ze ondermeer ‘Het kind van de smid’ samen maakten. Verder is van Kraaij ook bekend door zijn voorstellingen die hij regisseerde en schreef bij De Tijd, Het Zuidelijk Toneel, Walpurgis en Toneelgroep Amsterdam. Voor deze laatste is hij sinds 2007 vast toneelschrijver of met een geleerder woord dramaturg. Sinds kort mag hij zichzelf ook auteur noemen.

Met ‘Wat rest’ schreef van Kraaij zijn overrompelende debuutroman. Een boek waarvan je hoopt dat hij niet eindigen zal, of misschien toch wel. Met zijn kort en krachtige beeldtaal weet van Kraaij je onmiddellijk bij de keel te grijpen. Er is geen woord te veel geschreven, geen woord te weinig. We krijgen korte scènes voorgeschoteld over een man, een vrouw en een kind. De drie hoofdpersonages worden niet heel diep uitgewerkt en toch kan je niet anders dan meeleven met hen. Ze blijven je voortdurend achtervolgen eenmaal je het boek aan de kantgelegd hebt.

“Ze was zwart. En stil. Doodstil.” De eerste woorden van ‘Wat rest’. Waarna we een korte flashforward van een blanke man die een zwarte vrouw en haar kind achter laat in Rwanda krijgen. Wat daarop volgt, is een tragisch ontluikende liefde van een man die onbeantwoord, dan beantwoord om tot slot weer onbeantwoord te blijft door de vrouw. Niet willen of niet kunnen beantwoorden, dat wordt naar het einde van het verhaal meer duidelijk. Één iets is zeker: de liefde van de man kent geen grenzen ondanks de vele teleurstellingen, terwijl de littekens in de vrouw geen einde kennen.

Van Kraaij heeft een beeldige stijl van schrijven, wat het zeer aangenaam lezen maakt. Door het gebruik van flashbacks en korte scènes loopt het boek als een trein en is er geen enkel dood moment te bespeuren. Laten we hopen dat deze uitstap naar de literatuur een vervolg mag kennen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: