Verhulst van onder het stof gehaald

Dimitri Verhulst schreef met ‘De Laatkomer’ en ‘Helaasheid der dingen’ twee boeken die zeer goed bij de pers ontvangen zijn. We zouden haast vergeten dat de man ook nog andere boeken schreef. Zo is ‘Mevrouw Verona Daalt de Heuvel Af’ een pareltje dat velen misschien al lang vergeten zijn of van het bestaan niet af wisten.

Dimitri Verhulst zal voor niemand een onbekende zijn, tenzij je jezelf al jaren opgesloten hebt en er geen krant of internet ter beschikking is. Hij debuteerde met De Kamer Hiernaast , waarna hij heel productief was met niet minder dan veertien boeken in veertien jaar, de één al bekender dan de andere.

Op een winterachtige dag in februari beslist Verona om haar heuvel voor een laatste maal af te dalen. Ze zal bij de rivier plaatsnemen met een hond die niet van haar zijde wil afwijken, terwijl Verona heengaat. De dood in de ogen kijken doet ze niet met angst, ze komt hem tegemoet als een oude vriend. Het is voor haar de kans om haar man na al die jaren terug in de armen te kunnen omsluiten. Terwijl ze op haar laatste adem wacht komen herinneringen terug naar boven van de gelukkige momenten die ze met haar man beleefde in Oucwègne.

In Mevrouw Verona Daalt de Heuvel Af krijgen we een andere kant van Verhulst te zien. Een kant die minder bruut is en dat zijn we niet gewoon van hem. We krijgen veel minder pis en kak voorgeschoteld, al zijn de woorden ‘schijten’ en ‘neuken’ niet volledig verbannen. Deze keer lijkt hij echter niet te willen choqueren, wat soms wel eens anders is geweest.

‘Nog iets wat niet één van Verhulst zijn gewoonten is, is uitvoerig schrijven’. Zo gaat hij uitgebreid in op gebeurtenissen, ondanks dat het een kort boekje is. Dit trekt hij ook door naar zijn zinnen, die soms zes regels lang zijn. Storend zou je denken, maar dat is het zeker niet. Er staan echt een aantal pareltjes in, zoals deze per uitzondering korte zin: ‘De sneeuw is begonnen de wereld te witten, een oefening in het verdwijnen.’

Mevrouw Verona Daalt de Heuvel Af is een verhaal over liefde en dood. Er is veel ruimte voor positieve dingen en het is misschien daarom dat Verhulst minder ruw overkomt dan gewoonlijk. Mevrouw Verona Daalt de Heuvel Af is een prachtige novelle die geen letter te veel en geen letter te weinig bevat. Hopelijk brengt Verhulst ooit nog eens een novelle in deze stijl uit.

Advertenties

One Comment

Add yours →

  1. Echt een mooi verhaal is dit, alleen de titel al!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: