Gabrielle Wittkop – De Necrofiel

Een klein boekje dat in de jaren zeventig bekend stond als schandaalroman. Nu, een veertigtal jaar later is het voor het eerst in het Nederlands vertaald. Een prachtig verhaal over een antiquair die van de doden houdt.

Gabrielle Wittkop geniet weinig bekendheid in onze contreien. De ondertussen gestorven schrijfster zag het levenslicht in Frankrijk, maar verhuisde later naar Frankfurt met haar homoseksuele man. Markies de Sade was één van haar grote voorbeelden, een man die perverse thema’s ook niet verafschuwde.

Lucien is een Parijse antiquair, op het eerste zicht een eenvoudige man voor de buitenwereld. Hij leidt echter een geheim leven als necrofiel. Hij kan geen mooie vrouw of man zien zonder hen dood te wensen, want in de doden vindt hij zijn geliefden. In de nacht haalt hij lijken uit hun graf om hen lief te kunnen hebben. Het ene moment is hij vertederd, het andere moment neemt de lust zijn lichaam over.

Necrofilie is geen licht verteerbaar thema en roept veel controversen op. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het vele jaren geleden als een schandaalroman bestempeld werd. Nooit eerder verscheen het in het Nederlands. Maar tijden veranderen en we durven al eens verder kijken dan hetgeen als normaal beschouwd wordt. Zo kunnen we alsnog kennis maken met Gabrielle Wittkop en dat stemt ons tevreden.

Wittkop slaagt erin om van een weerzinwekkend figuur toch een personage neer te zetten waarin de lezer zich kan inleven. Er is geen enkele platvoerse scène terug te vinden, waardoor het verhaal net verteerbaar blijft. We kijken in het hoofd van Lucien en zo kunnen we beter begrijpen waarom hij enkel van de doden houdt. Zijn liefdesleven heeft zelfs iets tragisch, want steeds moet hij na een bepaalde tijd afscheid van zijn geliefden nemen. We krijgen dus het beeld van een gewone man met een perverse kant. Maar hebben we niet allemaal een pervers kantje, als we eerlijk zijn?

Wittkop schrijft parels van zinnen die soms naar het poëtische neigen. Het verhaal bevat mooie vergelijkingen, zoals de geur van de dood vergeleken wordt met de geur van zijdevlinders. Wittkop hanteert een zeer vlotte schrijfstijl. Na amper twee uurtjes heb je het kleinood uit. De perfecte lengte. Langer had het niet mogen zijn, het zou het boek amper toegankelijk gemaakt hebben voor het grote publiek.

De Necrofiel is een boekje dat gelezen moet worden. Overwin je angst voor het thema en je zult rijkelijk beloond worden. Het is op zich intrigerend om in het hoofd te kijken  van een necrofiel, hoe weerzinwekkend het ook is. Daarnaast is het stilistisch ook een klein meesterwerk.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: