Miek Zwamborn – De Duimsprong

Als er iemand stenen zou kunnen laten spreken, dan is het Miek Zwamborn. Met haar nieuwe roman ‘De Duimsprong’ schreef ze een ontroerende roman over bergtochten, geologie en vriendschap. Een combinatie van fictie en non-fictie.

Miek Zwamborn is schrijver, vertaler, dichter en beeldend kunstenaar. In 2001 debuteerde ze met Oploper. Een roman die de longlist van de AKO-literatuurprijs haalde. Haar tweede roman Vallend Hout stond dan weer op de longlist van de Libris Literatuurprijs.

De Duimsprong vertelt het verhaal van een jonge vrouw die het verleden probeert in te halen. Haar vaste wandelpartner Jens is spoorloos verdwenen. Ze kan het niet begrijpen en aanvaarden. Ze zoekt alle plekken waar ze ooit samen gewandeld hebben op om enig spoor van hem te vinden. Op haar tocht stuit ze op bijzondere historische figuren die het leed beetje bij beetje verzachtend en betekenis geven aan haar eigen verleden.

Zwamborn bewijst opnieuw dat ze haar romanthema’s zeer grondig bestudeert. Waar ze voor haar vorige roman een hele tijd meeliep met een boomchirurg, verdiepte ze haar nu in de geologie zoals niemand anders dat kan. Ze bestudeerde brieven en kaarten van de befaamde professor Alfred Heim in het archief van de Zürichse Universiteit. Op die manier is De Duimsprong niet alleen een roman, maar ook een biografie van Heim.

Als beeldend kunstenaar kan Zwamborm het niet nalaten om visueel materiaal in De Duimsprong te integreren. Zo wordt het voorstellingsvermogen van de lezer gestimuleerd, ook bij de leken onder ons die niet wijs zijn in de wereld van gesteenten. De foto’s zijn onhelder, alsof Zwamborn ons wil wijzen op het feit dat werkelijkheid nooit volledig omlijnd of een vaststaand iets is. Dat herken je ook binnen het hoofdpersonage die een eigen invulling geeft aan de historische figuur Heim.

Het is een gewaagde keuze van Zwamborn om zo diep in te gaan op de geschiedenis van de geologie. Een thema dat niet onmiddellijk iedereen zal aanspreken. Gelukkig koos ze ervoor om een sterke ondergrondse verhaallijn toe te voegen. De zoektocht van de protagonist is bijzonder aangrijpend. Zwamborn schetst hoe ver een mens kan gaan om verlies te verwerken. Het is een  harde zoektocht waarbij stenen vaak als een mooie metafoor beschouwd kunnen worden. Zoals bijvoorbeeld stenen meestal een overblijfsel zijn van een groter en mooier geheel. Zo zijn ook onze herinneringen aan overledenen  een overblijfsel van iets groters en mooier.

De derde roman van Zwamborn is er één om te koesteren. De combinatie van tekst met visueel materiaal blijkt uitstekend te werken. Geologie lijkt op het eerste zicht een te eng thema om een groot lezerspubliek aan te spreken. Toch slaagt ze erin om de lezer te ontroeren met een verhaal dat over zoveel meer gaat dan stenen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: