Poëzieweek in Kortrijk

Het zal niemand van jullie ontgaan zijn, het is week van de poëzie. Overal in Vlaanderen worden activiteiten georganiseerd. In Kortrijk is dat niet anders. Ik werd door de bibliotheek gevraagd om samen met vier bekende Kortrijkzanen ( Stefaan De Cleck, Jozef Allijns, Joris Denoo en Sarah Denoo) onze favoriete gedichten voor te dragen in het stadion van KV Kortrijk. Hieronder mijn selectie van gedichten.

Als eerste koos ik een gedicht dat voor mij de deur naar poëzie opendeed. Zoals vele Vlamingen zat ik enkele jaren terug voor de televisie. Man Bijt Hond. In die tijd had Wim Helsen een vaste rubriek dat ‘Vrienden van de Poëzie’ heette. Hij bracht er op een frisse en toegankelijke manier poëzie aan televisie kijkend Vlaanderen. Één gedicht is mij al die tijd bijgebleven. Een gedicht van Herman de Coninck.

Nog een geluk dat

 

Zoals met de gek uit het grapje

die zich voortdurend met een hamer

op het hoofd sloeg, en naar de reden gevraagd, zei:

“Omdat het zo prettig is, als ik ermee ophou”-

zo is het een beetje met mij. Ik ben ermee opgehouden

je te verliezen. Ik ben je kwijt.

 

Misschien is dat geluk: een geluk bij een ongeluk.

Misschien is geluk: Nog een geluk dat.

Dat ik aan jou kan terugdenken, bv.,

in plaats van aan een ander.

 

Als tweede bracht ik een gedicht van misschien wel mijn meest favoriete dichter, Stijn Vranken. Het verheugde mij te horen dat hij benoemd werd tot stadsdichter van Antwerpen. Terug een dichter naar de traditie van Peter Holvoet. Een geboren performer. Stijn Vranken verjongd de poëzie en schrijft zeer toegankelijk.

Ik droom je maar

Ik ken je niet, ik droom je maar

als ooit de nacht over deze stad zwijgt

zal je horen hoe ik me

voor jou verlaat.

 

Hoe ik uit mijn twijfels glijd,

mijn handen rood tot ridders sla

twee onbevlekte paarden vouw

en je zo, dwars door alle straten h

een
naar m’n bed toe streel.

 

Mijn droom is een hoop

stil jij – de ochtend vrees ik

als een speld in de lucht.

 

Peter Verhelst. Hij mocht absoluut niet ontbreken in mijn selectie der favorieten. Verhelst is voor mij één van de grootste Nederlandstalige schrijvers. Al zullen het daar velen niet mee eens zijn. Hij schrijft te chaotisch. Te hermetisch. Is zeker niet toegankelijk. In tussentijd schreef hij een indrukwekkend oeuvre bijeen. Vandaag werd daar ‘Wij Totale Vlam’ aan toegevoegd. Ik koos voor een ouder gedicht uit 1989.

Luna

Alsof het was bedekt met hevig licht

bleef haar lichaam mij weerkaatsen,

even zinloos dreigend
zoals

de glans aan messen hangt.

 

Ik bedroog haar met geweld:

mijn lichaam liet haar voor de liefde leven,

haren werden touw toen ik ze opbond,

een verwonding opsmuk, een gevlamde tatoeage.

 

Voor mijn schoonheid moest zij dood.

Uit haar schreeuwden tegenstrijdige bevelen.

Vuistgroot trilde ik boven haar uit.

Vallen was genade.

Welke afsluiter zou ik kiezen? Paul Bogaert? Lies van Gasse? Toon Tellegen? Of zou ik voor een ongekend dichter kiezen? De keuze was snel gemaakt na het vrij podium in deDingen. Ik leerde er Joke Debaere kennen en bij uitbreiding haar poëzie. Ze bleek oorspronkelijk van Kortrijk te zijn. Afsluiten met poëzie van haar hand was dan ook ideaal .

–       Hij zei haar –

hij zei haar

reis

zij reist

 

hij zei haar

vrij met andere mannen

en zij doet het

 

hij zegt haar

speel

zij speelt

 

hij zegt haar

eet veel minder

en veel meer van dat

zij volgt hem

 

spiegelend spel van manipulatief verlangen

zuigt haar wangen leeg

tot ze anderen nodig heeft

om het been te worden

dat ze zelf geamputeerd heeft

uit het verlangen

door hem gedragen te worden

zoals een kind dat ooit werd

door zijn vader

gemis slaat scherpe wonden

diep

 

vrienden kijken huiverend toe

een oceaan huilt mee

als dit een tekenfilm zou zijn

 

hij zegt haar

houd op met geld verdienen

en zij doet het

denkend dat oude, slaafse tijden

vervangen worden door veel nieuw

en anders

maar dit soort verandering

werkt slechts als masker

voor afhankelijkheid

 

embryonale toestand

onder het mom van vrije liefde

 

mijn taal is hard

maar waar

zo is het

 

ja

 

en neen

want misschien tijdelijk

hopelijk slechts nu

maar huiver

ik huiver

 

bij het zien

doorzien

 

ervan

 

op, neer

hij speelt met haar

the puppeteer

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: