Peter Terrin – Monte Carlo

Terrins intrede bij ‘De Bezige Bij’ zal niemand ontgaan zijn. Met ‘Monte Carlo’ schreef hij een stilistisch pareltje waarbij je als het ware gedwongen wordt te lezen en herlezen. Met deze roman zal hij nog een groter publiek bereiken dan met ‘Post Mortem’.

Peter Terrin raakte bij het grote publiek bekend met Post Mortem, dat bekroond werd met de AKO Literatuurprijs. In 1998 debuteerde hij met de verhalen bundel De Code en drie jaar later volgde zijn eerste roman Kras, die in Vlaanderen niet goed onthaald werd. Ondertussen krijgt hij wel de erkenning die hij verdient en ligt zijn zesde roman Monte Carlo in de boekenrekken.

Net voor de start van de Grand Prix Monte Carlo in 1968 gebeurt een vreselijk accident voor de eretribune. De onbekende Jack Preston, monteur bij Team Lotus, redt het leven van de geliefde actrice, Deedee. Eenmaal thuis gekomen verlangt Jack naar erkenning van Deedee, waarbij zijn obsessie voor haar steeds grotere vormen aanneemt.

Met een ogenschijnlijk gemak weet Terrin ons onder te dompelen in de tragiek van een personage. Jack Preston is een bescheiden automonteur maar eenmaal hij het leven van een filmster redt, verandert zijn leven compleet. De nood om erkenning te krijgen wordt groter en dwingender. Er ontstaat als het ware een betrekkingswaan, waarin hij ieder woord van Deedee op televisie als een boodschap aan hemzelf interpreteert. Het is die persoonlijke evolutie die Terrin zo gevat kan beschrijven.

Alhoewel er veel tragiek in verweven zit doorheen de plot is het geen roman die zich volledig omwentelt in de somberheid. Het tot verbeelding sprekende decor van Monte Carlo zorgt voor een lichtheid die een mooi contrast vormt met de thuishaven van Preston. Ook de kort beschreven scènes zorgen ervoor dat Monte Carlo een frisse roman blijft.

Terrin heeft een zeer beeldrijke schrijfstijl met elegante zinnen die je steeds weer wilt lezen. Het is duidelijk dat hij iedere zin met veel zorg en aandacht geschreven heeft.

“Als men het drop, dat uit één lange straat bestond, aan de voorkant naderde, zag men eerst De Zwarte Zwaan, de enige pub, kwam men langs de andere kant, dan werd men opgewacht door de kerk, die zich een meter of vijf boven de weg verhief, een opvallende, sombere gestalte met de blik op de einder gericht, slordig omringd door de roostbruine stenen en kruisen, en twee cipressen van het donkerste groen, waarin ’s morgens de mussen vochten.”

Monte Carlo is misschien wel de beste roman dat Terrin tot op heden geschreven heeft. Hij weet als geen ander hoe hij een verhaal moet vertellen en opbouwen. Met spijt zal je dit boek toeslaan. Terwijl je denkt ‘godverdomme Peter, waarom is het zo een kleine roman?’

Advertenties

One Comment

Add yours →

  1. Ik heb hem zonet ook gelezen, maar ik heb het einde precies niet zo goed begrepen… Hoe interpreteerde jij die?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: