Dimitri Verhulst – Kaddisj Voor Een Kut

‘Kaddisj Voor Een Kut’, het nieuwe boek van Verhulst kent twee verhalen en twee gezichten. Een eerste dat je van jouw sokken blaast en een tweede dat helaas niet volledig weet te overtuigen.

Verhulst heeft zelf een deel van zijn jeugd doorgebracht in een instelling voor verwaarloosde jongeren. In Kaddisj Voor Een Kut doet hij zijn relaas over die tijd. Hij heeft er lang op gewacht, maar toen een jonge vrouw zichzelf, voor de ogen van Verhulst, van het leven ontnam en twee andere soortgenoten hun kinderen vermoord hadden, moest het boek geschreven worden.

Kaddisj Voor Een Kut bestaat uit twee kortverhalen die niets en alles met elkaar te maken hebben. In beide verhalen wordt de hoofdrol opgeëist door instellingskinderen. In een eerste verhaal leren we De Neus kennen op een begrafenis van een instellingskind. Een jongeman die ondanks zijn slechte jeugd iets van zijn leven heeft kunnen maken. Eigenlijk het verhaal van Verhulsts zijn eigen verleden. Het tweede verhaal gaat over een koppel – beide ex-instellingskinderen – dat hun twee kinderen samen vermoorden omdat ze geen toekomst hebben.

De twee verhalen zijn elkaars uitersten. Het lijkt alsof Verhulst wil tonen dat het niet altijd slecht hoeft af te lopen voor instellingskinderen. Dat hun toekomst niet op voorhand vaststaat, maar afhankelijk is hoe je er zelf mee omgaat. Je kan jezelf onderdompelen in medelijden en telkens de slachtofferrol opnemen, maar je kan ook uitgaan van je eigen sterkte en de slachtoffermantel afwimpelen.

In het eerste verhaal neemt Verhulst afstand van zichzelf door de eerste persoon enkelvoud niet aan te nemen. Het is ongetwijfeld één van de beste teksten die Verhulst geschreven heeft, in zijn typische onverbloemde stijl. Het geeft ons een diepe kijk in de ziel van Verhulst zelf zonder dat hij te dramatisch wordt. Want dit kan een echte valkuil zijn wanneer het werk van een schrijver autobiografisch is.

Het tweede verhaal is daarentegen niet zo sterk. We krijgen drie stemmen, die van Sarah en Stefaan – de daders – en die van een verteller. Het lijkt alsof Verhulst niet wist wat hij moest aanvangen met die derde stem. Soms is hij de vertellen, soms is hij een onderzoeksrechter die rechtstreeks de vragen stelt aan Stefaan en Sarah. Zonder de verteller had het tweede verhaal ongetwijfeld sterker en bevreemdender geweest.

Ondanks het mindere tweede deel van het boek, moet je Kaddisj Voor Een Kut gelezen hebben. Het is eerste deel is met zoveel gevoel en finesse geschreven en behoort ongetwijfeld tot het beste werk van Verhulst.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: