Christophe Vekeman – Hotel Rozenstok

Het gaat niet goed met Christophe Vekeman. Door vele recensenten wordt hij de hemel in geprezen. De verkoopcijfers volgen niet.  Nominaties voor grote prijzen haalt hij niet binnen. Met andere woorden: genoeg redenen om de pen aan de wilgen te hangen.

Zo begint Hotel Rozenstok, met Vekeman die het boek de rug toekeert. Een bij momenten hilarische zoektocht naar werk start. Een plaats binnen de maatschappij vinden, blijkt moeilijker dan gedacht. Vekeman trekt zich terug in het Nederlandse stadje L., waar hij voor zeventien dagen zijn intrek neemt in hotel Rozenstok. Niets is er wat het lijkt te zijn. Uiteindelijk brengt de pen toch redding maar niet zonder de wondermooie Wanda.

Snel wordt duidelijk dat Hotel Rozenstok geen puur autobiografische roman geworden is. Vekeman gebruikt zichzelf als personage om, in zijn gekende stijl,  onze hedendaagse literatuur onder loep te nemen. Enkele collega’s zoals Vandecasteele en Van Gerrewey krijgen het te verduren. Al is Vekeman ook niet mals voor zichzelf.

Onze huidige Nederlandse letteren worden gedomineerd door uitgepuurde romans. Geen overvloedige maar korte zinnen. Het is een verademing dat er toch auteurs bestaan die het aandurven om weelderig te schrijven. Vekeman heeft een rijke taal die we nog zelden lezen. Hij draait zijn hand niet om voor ellenlange zinnen.

Vekeman is een rasverteller. Als geen ander weet hij een meeslepend verhaal te berde te brengen, waarin hij verschillende genres combineert. Hotel Rozenstok heeft het tragisch komische dat zo typerend voor hem is. Al zijn er ook duidelijk autobiografische elementen aanwezig en neigt het boek naar het einde zelf naar een compleet geschifte thriller.

Wie dacht dat Vekeman zichzelf niet meer zou kunnen overtreffen na Marie  zou het wel eens bij het verkeerde eind kunnen hebben. Hotel Rozenstok is mogelijks nog beter. Op zijn humoristische en cynische wijze weet hij je aan de pagina’s te kluisteren. Met zijn weelderige taal spat het schrijfplezier van de pagina’s. Wat een geluk dat hij zijn pen niet opbergt. Wat een gemis zou dat zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: