Valeria Luiselli – De geschiedenis van mijn tanden

Valeria Luiselli is een van de meest vernieuwende stemmen binnen de Zuid-Amerikaanse literatuur. Haar grote faam binnen onze contreien dankt ze aan haar tweede roman ‘De gewichtlozen’. Al is haar debuut ‘Valse papieren’ ook niet onopgemerkt voorbijgegaan. Met haar nieuwe intelligente en humoristische roman bewijst ze haar status meer dan waard te zijn.

Luiselli splitst haar roman De geschiedenis van mijn tanden op in zeven boeken, met elk hun specifieke vorm. Het eerste boek geeft een relatief beknopte geschiedenis van het hoofdpersonage’s leven, terwijl de volgende boeken in uitweidingen een gedetailleerder beeld geven. Die kregen ronkende namen mee zoals de hyperbolische uitweiding en de epileptische uitweiding. Volgens de verteller is er pas ruimte voor fictie nadat men eerst beknopt de geschiedenis uit de boeken gedaan heeft en de uitweidingen achter de rug heeft.

Het is Gustavo Sánchez Sánchez, beter bekend als Snelweg, die de lezer op sleeptouw neemt in de geschiedenis van zijn eigen leven. Naar eigen zeggen is hij de beste veilingmeester van de wereld en kan hij een ei rechtop op tafel laten staan, zoals Columbus ooit deed. Er is slechts één probleem: zijn tanden. Die zijn rot en van slechte kwaliteit. Tot hij op een dag de tanden van Marilyn Monroe kan kopen.

Op het eerste zicht lijkt De geschiedenis van mijn tanden voornamelijk een absurde en bijzonder complexe roman. Toch kunnen we ook een lichtvoetigheid bemerken. Zo speelt Luiselli met de namen van grote auteurs en klassieke denkers, zoals Miguel Sanchez Foucault en Senor Plato. Vaak zijn het nonkels, vrienden of achterneven van Snelweg, die hun theorieën op bijzonder gevatte en komische wijze etaleren aan de lezer. Achter het absurde van Luiselli schuilt een groot aantal vragen. Hoe beïnvloeden verhalen de perceptie van kunst? Wanneer is een object gewoon maar een object? Verliest kunst zijn waarde als men het verhaal erachter niet kent?

Met De geschiedenis van mijn tanden schreef Luiselli geen doorsnee roman. Het echte ‘fictie boek’ zoals de verteller het noemt is eerder een opsomming van geschiedkundige gebeurtenissen die allen op een of andere manier aan het verhaal gelinkt zijn, terwijl sommige hoofdstukken eerder als korte verhalen binnen de roman lezen. Dat heeft waarschijnlijk te maken met hoe de roman tot stand gekomen is. Zo heeft een door een vruchtensapfabriek gesponsorde Mexicaanse kunstgalerie Luiselli gevraagd een fictiewerk te schrijven voor een catalogus. Luiselli zou Luiselli niet zijn als ze daar niet verder zou gaan. Zo koppelde ze de kunstwereld aan die van de arbeiders, door voor hen Chapbooks te schrijven. Op basis van hun feedback gaf zij het verhaal verder vorm.

Meer dan ooit bewijst Luiselli een van de meest interessante schrijfsters te zijn uit de Zuid-Amerikaanse literatuur en ver daarbuiten. Ze weet zich steeds opnieuw uit te vinden en de grenzen van de literatuur te verleggen. De geschiedenis van mijn tanden is een vernuftige en intrigerende roman die je meer dan eens aan het lachen brengt. Daarnaast zet Luiselli je ook aan het nadenken. Dit is een roman die nog lang zal nazinderen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: