Daan Heerma van Voss – De laatste oorlog

Er woeden nog steeds vele oorlogen in de wereld, maar zelden nog in het Westen. Mensen die WO II bewust hebben meegemaakt worden zeldzaam. Maar hoe gaan we om met een dergelijk verleden zonder zelf een oorlog meegemaakt hebben? Wat voor een mens zijn we? In ‘De laatste oorlog’, de nieuwe roman van Daan Heerma van Voss, houden deze vragen Abel Kaplan al zijn hele leven bezig.

Schrijver Abel Kaplan komt maar niet toe aan het schrijven van een volgend boek. Hij verdient zijn kost als leerlingbegeleider op een islamitische school. Schippert tussen twee vrouwen. De een onbereikbaar, de ander dichtbij maar nooit de zijne. Wanneer hij op een dwaaltocht door Amsterdam op een verlaten school stoot, hoort hij kreten. De geschiedenis is dichterbij dan hij denkt. En dan valt een concentratiekampdagboek uit de lucht. Het teken om zijn plaats binnen de geschiedenis en als auteur terug op te eisen.

De Holocaust speelt nog steeds een belangrijke rol binnen onze maatschappij. De gevolgen zijn nog steeds voelbaar, maar in hoeverre zijn wij nog slachtoffers? Het is een delicaat thema dat Heerma Van Voss niet uit de weg gaat. Abel, die pas op latere leeftijd jood wordt, worstelt duidelijk met de geërfde geschiedenis. Hij beschouwt het als zijn persoonlijke missie om het verhaal van de Holocaust op te schrijven, waardoor hij stilletjes aan in de slachtofferrol glijdt. Zijn joodse vriendin zorgt voor het tegenwicht. Ze weigert, met respect voor het verleden, slachtoffer te worden zoals haar voorouders.

De laatste oorlog is misschien nog meer een boek over liefde en de zoektocht naar identiteit. Waarom blijven we hopen op de liefde die onbereikbaar is en laten we daarvoor goede relaties stukgaan? Hoe zorgen we ervoor dat we onze eigen persoonlijkheid niet verliezen in een relatie? Abel worstelt niet alleen met de zoektocht naar liefde maar ook naar zijn identiteit. Hoe krijgt de geschiedenis een plaats binnen onze identiteit? Wat is een schrijver? Het zijn allemaal vragen die Heerma Van Voss oproept. Hij benadert ze vanuit verschillende standpunten zonder een sluitend antwoord te bieden

Net zoals in Het land 32 zit de plot opnieuw bijzonder goed in elkaar. Heerma Van Voss dwingt je iedere pagina onophoudelijk om te slaan. Op de gepaste momenten duwt hij de gaspedaal in om dan weer even gas terug te nemen, te overschouwen. Het boek in het boek zorgt ervoor dat je aandacht nooit verslapt naarmate de werkelijkheid van Abel en het dagboek meer en meer in elkaar verstrengeld geraken.

Daan Heerma Van Voss bewijst opnieuw dat hij een van de belangrijkste auteurs van zijn generatie is. Met De laatste oorlog schreef hij zowel een geschiedkundig als een actueel verhaal waarin de taal je dwingt verder te lezen. Net zoals in zijn eerder werk houdt hij de lezer niet bij de hand. Je blijft met meer vragen dan antwoorden achter, waardoor je gedwongen wordt na te denken. En dat is wat literatuur moet doen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: