Schwobspecial 1: Emmanuel Bove – Het voorgevoel

Sinds ‘Stoner’ in 2012 een groot succes werd, besteden uitgeverijen steeds meer aandacht aan vergeten klassiekers. Er is een markt voor te vinden. Zo is er het project, Schwob, ter promotie van de vergeten klassiekers. Deze winter wordt er in Vlaanderen drie ‘Klassiekersavonden’ georganiseerd in verschillende boekhandels. Daarom presenteer ik jullie de komende weken drie Schwobspecials. Als eerst ‘Het Voorgevoel’ van Emmanuel Bove, verschenen bij De Arbeiderspers.

Bove werd in de jaren twintig ontdekt door Colette. Hij groeide uit een tot een gevierd auteur, maar verzeilde na WO II in de vergetelheid. Volgens bevriend schrijver Soupault lag dat voornamelijk aan zijn persoonlijkheid. Hij was te bescheiden en een eenzaat, maar bovenal veranderde het literaire landschap. Literatuur werd ideologisch en dat stond in schril contrast met het melancholische werk van Bove. Het is Peter Handke die Bove in de jaren zeventig terug onder de aandacht bracht.

Lange tijd sluimerde bij Charles Benesteau een gevoel van afkeer ten opzichte van zijn eigen voorspelbaar leven. Uiteindelijk keerde hij de rechtbank, zijn familie en vrouw de rug toe. Hij verhuisde naar een achtergestelde buurt in Parijs om in de massa op te gaan, vrij van alle zekerheden die het leven hem te bieden had.

Charles Benesteau is geen typische personage dat uitgroeit tot een held of anti-held. Hij is een gewone man die het leven achter zich weet te laten. Het is typerend voor het werk van Bove. Het zijn niet de grootse verhalen die hem inspireren om te schrijven. Het is de melancholie en de eenvoud van het leven. Charles drijft dat heel ver door. Hij trekt zich terug uit zijn burgerlijk leven, om te wandelen, lezen en schrijven. De vraag is echter of dat wel mogelijk is? Kunnen we ontkomen aan het leven en nog meer kunnen we ontkomen aan onze achtergrond?

Het observatievermogen van Bove is groot. Niets gaat aan zijn aandacht voorbij. Alles wordt gedetailleerd en filmisch beschreven. In het bijzonder kledij en interieurs. Zo wordt in de eerste alinea van Het voorgevoel al een bijzonder gedetailleerd beeld van Charles’ kledij gegeven:

Op 13 augustus 1931, tegen het eind van de middag, liep er een man van een jaar of vijftig over de Avenue du Maine. Hij droeg een donker pak en een vale lichtgrijze vilthoed. Hij had wat boodschappen voor zijn avondeten bij zich, die zorgvuldig waren ingepakt in bruin papier met een touwtje erom. Niemand lette op hem, zo alledaags zag hij eruit. Zijn zwarte snor, zijn knijpbril, zijn overhemd met brede strepen, zijn schoenen van geitenleer met evenveel barsten erin als een oude vaas, vielen inderdaad niet op.

Het zijn dankzij deze kleine details dat personages echte mensen worden, waarvoor we empathie voelen. Ze zijn geen passanten.

Bove is reeds verschillende keer dakloos geweest. Laten we hopen dat De Arbeiderspers voor een blijvend dak zorgt. Er is nog veel van Boves werk dat niet vertaald werd. Het voorgevoel is een roman die schittert in zijn eenvoud. Bove bewijst dat er ook heel wat schoonheid verbogen zit in het leven van eenvoudige mensen. Dat literatuur niet altijd groteske verhaallijnen nodig heeft.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: