H.M. van den Brink – Dijk

Ijking of een meetinstrument officieel geschikt verklaren voor metingen aan de hand van nauwkeurigheidseisen is niet meteen een thema dat vele mensen zal aanspreken. Toch bouwt H.M. van den Brink zijn nieuwe nostalgische roman, Dijk, op rond dit beroep dat steeds meer in de vergetelheid raakt.

Twee jonge twintigers kiezen in het jaar 61 voor een carrière in de ambtenarij. Ze zien hun ambacht, het ijken van gewichten, stilletjes aan privatiseren en op de achtergrond verdwijnen. Veertig jaar later dienen ze afscheid te nemen wanneer Karl Dijk om niet nader genoemde redenen afgedankt wordt. Zijn collega heeft er maar het raden naar. Wanneer hij met pensioen gaat, reconstrueert hij het verleden om een vat te krijgen op de persoon Karl Dijk.

Dijk is een anekdotisch opgebouwde roman die een nostalgische sfeer oproept naar een vroegere tijd waar alles nog geijkt werd. Waar het leven meer zekerheid bood. Denk maar aan de kruidenierswinkeltjes waar alles nog vers gewogen werd in plaats van de grootwarenhuizen waar alles voorverpakt is. Of de tijd waar men overal mocht roken, zelfs op kantoor.

Van den Brink bevraagt wat er nog echt is binnen onze huidige maatschappij. Niets staat nog duidelijk op zichzelf. Alles krijgt zijn waarde in relatie tot andere dingen. Het zorgt voor een vaagheid die niemand volledig kan grijpen. Er is bestaat geen waarheid in tegenstelling tot de maatgewichten die Dijk en zijn collega’s gebruiken. In Dijk zie je die vaststaande waarden stilletjes aan verglijden.

Dijk puur voorstellen als een nostalgische roman, zou afbreuk doen aan het verhaal. Er schuilt veel meer in. Het gaat over relaties. Hoe we als mens onze eigenheid kunnen bewaren en eerlijk ten opzichte van onszelf kunnen blijven. Dijk en zijn collega zijn twee verschillende personen. Alhoewel ze elkaar veertig jaar kenden, moet de collega toegeven dat hij Dijk toch niet zo goed kende als hij voorheen dacht. Hij was een man die steeds zichzelf bleef, waarmee hij waarschijnlijk zijn eigen doodsvonnis tekende en ontslagen werd. De collega daarentegen ging mee met de nieuwe wind, hij behield zijn job. Maar begint op het eind van zijn leven toch te twijfelen over zijn keuzes.

Dit is de ware kunst: een meeslepend boek schrijven over een materie die op het eerste zicht weinig om handen heeft. Van den Brink slaagt daar met verve in. Dijk is een zoektocht naar een houvast in het verleden.  Een mijmering naar verloren gegane tijden. Maar bovenal een wondermooie vertelling, waarmee van den Brink bij momenten weet te ontroeren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: