Yannick Dangre – De idioot en de tederheid

Reeds vier jaren zijn verstreken sinds ‘Maartse kamers’, de alom bejubelde roman van Yannick Dangre, verscheen. Niet dat hij al die tijd stilgezeten heeft. In 2014 verscheen er nog de dichtbundel ‘Met terugwerkende kracht’ en recent is ‘De idoot en de tederheid’ verschenen waarmee Dangre de eerder ingeslagen weg, als anatomist van de menselijke geest, verder bewandelt.

Tristan trekt op vraag van zijn nonkel Arthur naar Frankrijk. Arthur snakt ernaar, dat iemand zijn levensverhaal opschrijft. Tristan lijkt daar als schrijver van de familie de ideale persoon voor. Het lijkt alsof Arthur komaf wil maken met het verleden en zijn familie. Hij begon met zijn broer Frank een fietswinkel om van hun vader af te zijn, later blijkt dat ijdele hoop te zijn.

Er is een veelheid aan personages in De idioot en de tederheid. Waarvan logisch gezien de meeste aandacht uitgaat naar Arthur, die zijn verhaal doet aan Tristan. Al speelt zijn volledige familie een belangrijke rol. Iedereen krijgt de ruimte om zijn persoonlijk levensverhaal uit de doeken te doen door Arthurs ogen. Dat geeft niet meteen een betrouwbare blik, maar het illustreert mooi hoe hij over zijn familie denkt en welke rol iedereen in zijn leven inneemt.

In vergelijking met het bekroonde Vulkaanvrucht en Maartse kamers is De idioot en de tederheid een klassieke vertelling. Dangre neemt weinig risico’s met deze familietragiek. Zijn verhaallijn is eerlijk en puur. Ontdaan van alle ballast die complexe verhaallijnen met zich meebrengen, kan hij zich nog meer focussen op de psychologie van het gezin en dat maakt deze roman bijzonder boeiend.

Hoe een verhaal verteld moet worden, weet Dangre als geen ander. De manier waarop hij emoties beschrijft, prikkelt de lezer als geen ander. Dat levert mooie citaten zoals deze op:

Sommigen zeggen dat je geluk niet kunt vastpakken, dat je het pas later herkent, als je het kwijt bent. Anderen beweren dat echt geluk vooral bestaat uit het verwachten ervan, maar ook dat is gelul. Geluk heeft maar één eigenschap: je vergeet het onmiddellijk.

Dangre besteedt veel zorg aan zijn personages. Hij werkt ze uit tot in de diepte en heeft een bijzonder scherp oog voor de psychologische ontwikkeling van mensen. Met De idioot en de tederheid vindt hij een nieuwe balans waarin hij het groteske van Vulkaanvrucht achter zich laat. Dit is een duidelijke stap vooruit in zijn nog jong maar toch al indrukwekkende schrijverscarrière.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: